Eén van de grootste fotografen die Nederlands rijk is op dit moment heet Erwin Olaf. Ooit begonnen met documentairefotografie dat al snel overging in kunstfotografie. In zijn beginjaren als kunstfotograaf was hij vooral uit op choqueren. Zo behoorden extreem corpulente dames in (sado)masochistische kledij tot zijn standaard portfolio of het fotograferen van naakte bejaarden. Niet iets waar je zo 1-2-3 op zit te wachten tenminste, wij niet.

Zijn foto’s toonden alles behalve het gewone. Hij plaatste de mens in een fantasiewereld, die hij vorm gaf in steeds extravagantere theaterstukken. Chessmen werd gevolgd door onder meer Blacks, Mind of Their Own, Joy, Rain, Hope, Grief en Fall. Op een verwarring wekkende wijze vroeg hij aandacht voor sociale uitsluiting (zoals met verstandelijk gehandicapten) en onderzocht hij thema’s als klasse, ras, erotiek, seksuele geaardheid en burgerlijke cultuur.

Tegenwoordig richt hij zich meer op het breken van taboe’s zonder direct grenzen te overschrijden. We kunnen niet zeggen dat hij braver is geworden maar wel op een andere manier gaan werken. Zijn vlijmscherpe neus voor het esthetisch verantwoorde. Hij maakt fascinerende foto’s die niet direct hun ware aard of geheim prijsgeven. Als kijker raak je mede daardoor nooit verveeld bovendien blijken in elke foto weer elementen verborgen te zijn die je raken. Door het zorgen voor de meest optimale enscenering, licht en compositie en zijn instinct weet hij op feilloze wijze de essentie van het moderne leven –in al zijn pracht, of juist niet- vast te leggen. In al zijn pracht, of juist niet.

Erwin Olaf heeft vele prijzen gewonnen, een bijzonder feit voor een Nederlandse fotograaf overigens. Sinds 1991 werkt hij ook met film, wat een belangrijk medium bleek voor zijn kunstvisie.

Nu, bijna 25 jaar na dato, beleeft Erwin Olaf zijn jubeljaar. In maart 2012, enkele maanden nadat hij de Johannes Vermeer Prijs in ontvangst nam, komt OWN uit: het eerste overzichtsboek van de fotograaf die de provocatie niet langer nodig heeft om bewondering af te dwingen. Alle hoogtepunten zijn verzameld; geen foto gaat zonder schok aan de kijker voorbij. Het is een schok van ongeloof: zoveel liefde voor de fotografie, zoveel zorgvuldigheid in de ensceneringen, zoveel oog voor het detail. En zoveel respect voor de modellen die in zijn verbeelding figureren. Het is smetteloze schoonheid in zwart en wit, en in later werk ook in kleur. Fotokunst in de traditie van de Hollandse meesters uit de zeventiende en achttiende eeuw.