18 jaar geleden werd Laura geboren. Laura is de dochter van twee moeders.

De weg naar het moedergeluk begon in het ziekenhuis eind jaren tachtig. In de tijd dat het nog niet zo vanzelfsprekend was dat twee lesbische vrouwen een gezin stichtten en kinderen grootbrachten.
Er ging tijd overheen, veel tijd en er was doorzettingsvermogen voor nodig. Geluk, hoop en liefde.

Maar één moeder kan baren, de andere had - destijds - nauwelijks enige status. Die was geen vader en kon ook geen moeder zijn...
Om toch enige vorm te geven aan mijn gevoelens en gedachten heb ik ze destijds als 'andere' moeder vanaf het begin van het proces opgeschreven. Van 1989 tot januari 1993. Altijd al had ik de intentie om hier ooit een document van te maken voor mijn dochter, maar misschien ook wel voor andere mensen met een kinderwens. Voor mensen van hetzelfde geslacht maar ook voor mensen met een heteroseksuele relatie die het circuit in gaan van de kunstmatige inseminatie en die talrijke onderzoeken in het ziekenhuis moeten ondergaan, fysiek en mentaal. Dit boek is niet bedoeld als handleiding.

Dit boek is een boek van herinneringen en vertelt mijn persoonlijke verhaal over het eerste levensjaar van mijn cohter. En de twee jaar daarvoor.
Mijn dochter is inmiddels 18 jaar, een mooi moment voor een persoonlijk geschenk: een stukje van mij dat niet in het fotoboek kon worden ingeplakt.

Marita Terpstra (1964), kortweg emtee, schreef jarenlang als free-lancer voor lokale en regionale media. Haar scheiding in 2002 en de jaren daarna (inclusief de diagnose MS) maakten korte metten met alle levenszekerheden. In de jaren van opbouw daarna wist ze zich terug te vechten in de wereld. Anders en wijzer. Met een schrijftaal die dicht tegen de spreektaal aan ligt en een gezonde dosis humor probeert zij haar boodschappen uit te dragen.