In het fotoboek Jongens en meisjes speelt Annie van Gemert een vernuftig spelletje 'Wie is het?' met de kijker. Zo vernuftig zelfs dat World Press Photo twaalf foto's uit dit werk bekroonde met de tweede prijs in de categorie 'portretten'. De fotografe wou vraagtekens plaatsen bij bepaalde verwachtingspatronen en stereotypen die mensen hebben over 'jongens en meisjes'. Daarvoor heeft ze dertig meisjesachtige jongens en jongensachtige meisjes tussen vier en achttien jaar gedurende een periode van vijf jaar gefotografeerd. Van Gemert confronteert op een zeer subtiele wijze. Zo laat ze tomboy Alex stoer met de armen over elkaar poseren, terwijl haar tweelingzusje Lara zedig met de handen over elkaar gekruist neerzit. Wanneer de kinderen in hun puberteit komen, accentueren ze meer hun mannelijkheid/vrouwelijkheid, maar zonder hun ware zelf te verloochenen. Zo zegt de zeventienjarige Julia: "Ik leerde naar mijn kern te kijken en hoe die te bewaren."  De getuigenissen van de kinderen zijn bijzonder leuk om te lezen. Net als in de beelden zit er hier een verfrissende eerlijkheid en openheid in vervat die een aantal vastgeroeste denkwijzen kan ombuigen. Zoals de twaalfjarige Jelle het mooi verwoordt: "Je hebt de jongen, je hebt het meisje en je hebt Jelle, mijn positie staat los van die uitersten en mensen respecteren dat." (Bron: EVG, Zizo, Mei 2010)