Joop Admiraal: het ontroerende portret van een scherpzinnig en zachtaardig mens, die zichzelf nooit op de voorgrond stelde en daardoor altijd op de voorgrond stond.

Toneel is vluchtig. Als het doek gevallen is, is het weg. Wat rest zijn een paar foto's, naar zweet stinkende kostuums, recensies en sterke verhalen. Een boek schrijven over een toneelspeler is een hachelijke onderneming, een boek over Joop Admiraal is zo mogelijk nog idioter. Hij was 'uniek', had iets ongrijpbaars, was 'met geen pen te beschrijven'. Maar zweverigheid en romantisch gedoe, daar moest Joop niks van hebben.
'Ik zie er niet uit als een acteur,' zei hij over zichzelf, 'alleen op het toneel gebeurt er iets met me.' Als er twee mensen het toneel opkwamen keek je naar hém. Als er zeventien acteurs opkwamen keek je ook naar hem. Met de voorstelling U bent mijn moeder, waarin hij zowel zichzelf als zijn dementerende moeder speelde, schreef hij theatergeschiedenis.
Aan de hand van persoonlijke herinneringen van Roos Ouwehand en gesprekken die zij voerde met zijn familie, vrienden en collega's, volgen we het bijzondere leven van Joop Admiraal, vanaf zijn jeugd in de Betuwe tot zijn onverwachte dood in 2006.

Roos Ouwehand (1968) werkte als actrice tien jaar samen met Joop Admiraal bij Toneelgroep Amsterdam. Haar columns verschijnen regelmatig in NRC Handelsblad.