Je komt mensen tegen, het zomert en het wintert. Maar alles leidt bewust en onbewust naar de toekomst die we zullen hebben.
Soms is liefde als een bloemknop die alleen op zich staat, bloeit en verwelkt en waar uiteindelijk op diezelfde tak een nieuwe knop verschijnt.
Er schuilt een bepaald soort liefde in bloemenpracht. Geuren die je niet wil verliezen en telkens weer oproept. Het is zoals herinneringen. Net alsof je het weer ruikt, ook al is er geen bloem te bekennen in je naaste omgeving. 
Het geurt naar vroeger...

Frie Verelst (1956) leerde via de directrice in de middelbare school, die zelf schrijfster was, de schoonheid van woorden. Nadien volgde zij een schrijverscursus omdat woorden de taal van gevoelens kunnen uitdrukken. Momenteel werkt ze met kinderen en jongeren met autisme, die ook uitdrukking van gevoelens zoeken, net zoals een verhaal. Vooral de geschreven taal blijft Frie boeien, het is voor haar de meest gedurfde vorm van communniceren.

Met illustraties van Jella Verelst (1965). Jella Verelst (1965) is creatief actief met mail art, art journaling en meditatief tekenen.