De voornaamste drijfveer in het leven van Jan, de hoofdpersoon in deze raamvertelling, is het verkennen van de verschillende verschijningsvormen die Eros kan aannemen – en daar vervolgens in de eenzaamheid van zijn appartement verslag van doen.
Aan die eenzaamheid komt een einde wanneer een Maghrebijnse engel op het toneel verschijnt: Mimoun, een bloemenverkoper, en als personage mijlenver verwijderd van het versleten clichébeeld dat de meeste westerlingen van Marokkanen hebben. Ze trekken elkaar aan en stoten elkaar af, maar vechten ook samen tegen het klassenverschil en het racisme binnen de homoscene zélf.
Deze raamvertelling bevat een waaier aan verhalen waarin Jan gestalte geeft aan zijn seksuele obsessies. Mimoun wordt de aandachtige en medeplichtige luisteraar en laat zich letterlijk meeslepen door de duizend-en-een verhalen van zijn minnaar/auteur. Ook voor de lezer vloeien werkelijkheid en fantasie ongemerkt in elkaar over.

Het boek is te vergelijken met Michal Witkowski’s Lubiewo. Grote Poolse Nichtenatlas, een boek waarin de controverse niet wordt geschuwd en de homoscene genadeloos maar met humor wordt neergezet in een caleidoscoop aan verhalen.